knor, knorknor

Sinds we terug zijn in Tucurú hebben we een nieuwe onderbuurman; een varken dat de hele dag lekker knorrend onder ons raam ligt. Samen met de haan en andere vreemde vogels zorgthij ervoor dat het hier nooit stil is. Onze haan laat namelijk minstens ieder uur even aan de andere hanen horen dat hij nog niet in de gevreesde soep is verdwenen. De andere hanen in het dorp antwoorden dan dat ook zij nog niet als kippen zonder kop rondlopen. Ik denk dat zeniet snappen dat ze langer te leven hebben als ze niet zoveel herrie maken. BijMauro enElena was het ook opeens ongekend stil toen we tijdens de lunch hun gallo op onsbordje kregen...

In Cobán hebben we nog een paar dagen met een dekentje in de koelkast gezeten (www.giselahanna.waarbenjij.nu) voordat het weer warmer begon te worden. Er werd gekookt, gegeten en gekletst met een muts op je hoofd, een sjaal om je nek en een deken om je schouders.En ik denk dat ik in mijn leven nog nooit zoveelhete thee heb gedronken.

Omdat er ook een uitwisseling met een parochie in Nederland en de parochie in Tucurú loopt zijn we donderdag meegeweest naar een mis hoog in de bergen. Een prachtig uitzicht vanuit Río San José, een gehuchtje waar ongeveer honderd families leven.Een klein houten huisje met een klein altaartje, een marimba en houten bankjes waarvan ons bankje natuurlijk inzaktetoen er iemand bij kwam zitten. Alsof ze ons nog niet gek genoeg vonden...

De mis was in het Q´eqchi´ en we begrepen er ook helemaal niks van, maar het was welleuk om te zien hoe de kinderen gedoopt werden. Hoppa, hele lading koud water eroverheen. En al die kindjes maar huilen en de rest van van de kinderendie niet gedoopt werden vielen braaf in.. Het lijkt wel of ze hier niet van stilte houden. De evangelische kerk is altijd praktisch leeg omdat je aan de andere kant van het dorp nog hoofdpijn krijgt van het volume van de mis. We kunnen precies horen wanneer de bussen vertrekken en waarnaartoe, zelfs wanneer we in de keuken zitten met de deur dicht en sinds kort dus het geruststellende geknor van het varken als slaapliedje. En dat indie tien straten waar Tucurú uit bestaat.. Dan hebben jullie toch wel iets interessanters uit de ´grote wereld` te vertellen toch? Let me know!

Liefs Maartje

bananen en modder

Lieve allemaal, school, studieen werk weer begonnen? Niet te veel uitgegleden met de fiets met de sneeuw en het ijs? Gisela zit nu de rest van haar reis te plannen, hmm Honduras, Mexico en Nigeragua, of toch maar el Salvador.. hoe ga ik dat combineren.. jullie horen het, wij hebben het ook heel zwaar

We hebben een nachtje doorgebracht bij een Maya familie hoog in de bergen,heel indrukwekkend en vooral heel koud!Er was geen elektriciteit en er werd gekookt boven een vuur waar we ´s avonds danook lekker dicht bij gekropen zijn. Ze oogsten een keer per jaar mais en bonen voor het hele jaar. De hele hut hing en lag dan ook vol met gedroogde mais en bonen,niet een erg gevarieerd dieet.We zaten vlak bij tropisch nevelwoud waar we prachtige wandelingen gemaakt hebben. We zijn ook een heilige maya grot met een touw in en uit geklommen, mayafamilies komen daar om kaarsen te branden en rituelen uit te voeren. Helaas was het de verkeerde periode om de beroemde quetzalvogelte zien. Wat we wel hebben gezien is heelveel modder,toen we terug kwamen in Coban zaten we dan ook helemaalonder. We deden net alsof het de nieuwste mode was in Europa,terug naar je roots; bananen eten en in de modder rollen dus. Helaas namen ze ons niet helemaal serieus want we kregen me toch een rare blikken.. Het is wel raar omdat op een afstand van 2 uur van de stad zo´n ander leven zich afspeelt, onze gids kent de stad, maar volgens mij heeft zijn moeder nog nooit een tv gezien, laat staan een warme douche genomen of andere dingen die voor ons doodnormaal zijn. Het is niet zo dat ik denk dat ze daar gelukkiger van worden want ze zijn over het algemeen heel tevreden met wat ze hebben, maar voor ons ons is het een onvoorstelbaar en saai leventje.

De dag erna hebben we een coffetour bezocht. Een ontzettend leuke gids die ontzettend veel wist te vertellen, natuurlijk wisten we een groot deel al van Tucuru, maar het was echt ontzettend goed vormgegeven. En nu aan de slag voor Tucuru!

Liefs

Thuis

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Ik ben weer ´thuis´ in Coban, moccachino gedronken in mijn vertrouwde cafeetje, lekker fruit gekocht op de markt en nu ben ik op ´mijn kamer´ in het huis van Mauro en Helena. Als alles goed is komt Gisela morgen aan vanuit Cuba, we gaan twee tourisme projecten bezoeken hier in de buurt om inspiratie op te doen, maar vooral om te zien wat er in de omgeving allemaal wordt aangeboden en hoe het geregeld is. Wat natuurlijk heel belangrijk is als we zelf eenidee opstellen voor ecotourisme in en rondom Tucuru. 8 januari is er een soort nieuwjaarsetentje met iedereen die bij de projecten betrokken is en vanaf dan zijn we dan ook weer terug in Tucuru waar we waarschijnlijk blijven tot begin februari.

Nieuwjaar heb ik in Antigua gevierd, in een heel leuk hostel met heel veel verschillende mensen, het is wel leuk omdat je heel veel rare dingen over culturen te weten te komen, google maar eens ´hersenen van een huilende aap´ een delicatesse in China (niet geschikt voor dierenliefhebbers) ,ook moet je oppassen in Guatemala een soort vleesmix waar alles, maar dan ook alles in kan zitten, vrij gebruikelijk is het toevoegen van bijvoorbeeld stierenballen. Buen provecho! En zodra je het woord Nederland laat vallen krijgen de meeste mensen het idee dat je bent opgegroeid tussen de tulpenvelden met uitzicht op een windmolen, tenzij ze het over Amsterdam hebben, dat is meer het paradijs met meer coffeeshops dan mensen. De uitzondering was een Israelier in Utila die enthousiast over de Efteling begon, nadat hij het ongeveer tien keer moest herhalen herkende ik in de vreemde klanken het woordt efteling en toen ik vertelde dat ik daar ook wel was geweest viel hij van enthousiasme bijna van de steiger af het water in.

Guatemala laat zich iets moeilijker beschrijven. Het is echt een land met enorme tegenstellingen. Helaas krijg ik wanneer je uit de bus uit het raampje staart bijna een soort schuldgevoel, de wereld moet zo mooi geweest zijn zonder mensen. De mensen leven hier nog veel meer dag tot dag, en vervuiling is voor hen dan ook echt niks om je zorgen over te maken. Overal ligt gedumpt afval, de waterstroompjes hoog in de bergen kun je drinken, maar met elke meter dat het water verder naar beneden stroomt is het meer vervuild totdat je uiteindelijk zeker bent van een waarschijnlijk vrij vervelende dood wanneer je het water nog zou drinken. Ook het verschil tussen arm en rijk is hier onvoorstelbaar. Zo is in het gebied waar de Rio Polochic doorheenstroomd 80 procent van de grond in handen van 20 families, na de verkiezingen kun je de lijst miljonairs uitbreiden met iedereen die nieuw in de regering zit en ondertussen leren de volwassen vrouwen in Tucuru hun eigen naam schrijven. Genoeg reden dus om hier nog een langere tijd te blijven en een beetje (nadrukkelijk een beetje) te begrijpen hoe dit maffe wereldje in elkaar zit.

Oud en nieuw was heel erg leuk. We zijn uiteten geweest met Sanne, haar moeder, oom en tante, twee vriendinnen en Berber die ik in Antigua had ontmoet. Haha met 8 nederlanders dus en het eten was echt heerlijk. Daarna op naar het central park waar ontzettend veel vuurwerk enheel veelmensen waren en uiteindelijk nog gedanst en cocktails gedronken in een barretje. Antigua blijft toch wel een heel mooi stadje met alle coloniale gebouwen waar je in kunt lopen, leuke koffiebarretjes, fotoexposities, livemuziek, kleurige marktjes en het mooie levendige park waar momenteel de kerstverlichting nog steeds in de bomen hangt.

Dankzij een leuke groep Argentijnen heb ik weer vertrouwen in het spaans gekregen, haha als je de hele avond lang kunt kletsen met een groep meer en meer bier drinkende mensen met dat accent (is echt hilarisch) dan moet het voor de rest ook wel lukken toch?

Liefs

Copan Ruinas

27-12-09

Terwijl ik dit schrijf flitsen buiten de bananenbomen voorbij, de chaffeur rijdt te hard. Niet veel te hard, maar gewoon, zoals ze dat allemaal doen hier. De reis naar Copan duurt de hele dag, en omdat op Utila de dagen laat eindigen en vroeg beginnen kan ik wel wat slaap gebruiken.

Bijna een week ben ik op Utila geweest. Het kerstdiner was echt super! Kalkoen, aardappels, frambozensaus, chocoladecake, rum, teveel om op te noemen. Met Noa (Israel), Brandon (Canada), Cristian (Denemarken) en Koen (Nederland) daarna nog gedanst in een leuk barretje tussen alle locals. De dag eindigde liggend in een hangmat luisterend naar Brandon met zijn gitaar.

De dag ervoor heb ik gedoken, na het theoriegedeelte was het dan eindelijk tijd om de supersexy wetsuits aan te trekken. Het masker en de fins maakten de outfit helemaal af. Het is moeilijk om jezelf serieus te nemen als je met voeten drie keer zo groot als normaal probeerd een stap te zetten, maar onder water loopt je masker vol met water als je te hard lacht, dus het duiken was een serieuzezaak. Onder water was echt superbijzonder, je vergeet helemaalwaar je bent en raakt al jegevoel voor tijd kwijt, kijkend naar alle vissen die om je heen zwemmen en alle kleuren en geluiden die onder water heel anders zijn. Helaas had ik problemen met mijn oren waardoor ik niet ver kon afdalen, dus ik heb het duiken bij een dag gehouden.

De rest waren lekker lazy days, naar het strand, snorkelen, iets eten en drinken in de leuke barretjes die overal zijn en op blote voeten het eiland verkennen, gitaar spelen en genieten van de mooie zonsondergangen. Het was wel jammer om weer afscheid te nemen van alle leukemensen, maar misschien zie ik Noa nog in Guatemala of Mexico.Er zijn ontzettend veel mensen die naar Niguragua gaan, hmm, misschienmoet ik daar dan ook maar heen haha.

Vandaag ben ik in Copan, een superleuk stadje meteen mooi plein en koloniale huisjes, leuke restaurantjes en een heleboel kleinewinkeltjeswaarze souvernirs verkopen.Vanmorgen heb ik de beroemde maya ruines bezocht, het is indrukwekkend om te bedenken dat ze 426 AD begonnen zijn met bouwen. Ook super leuk was dat er een hele groep papagaaien rondvloog, dan waan je je toch wel echt in de jungle. Morgen op naar Antigua, lekker vertrouwden veel mensen die ik ken, iedereen (todo el mundo) zegt dat je daar moet zijn met oud en nieuw voor de goede feesten, dus dan hoef ik jullie niet al te veel te missen in het nieuwe jaar.

Heel veel liefs en alvast een heel gelukkig nieuwjaar!

Update

Een korte update vanuit Honduras, na Tela en La Ceiba ben ik nu aangekomen op Utila, een klein eiland beroemd om het duiken, dus dat is dan ook precies wat ik morgen ga doen, ben benieuwd! Het weer was afgelopen dagen niet zo mooi, regen regen en regen, maar vanaf morgen is het weer goed voorspelt en met kerst is er waarschijnlijk een strakblauwe hemel met veel zon dus daar wachten we dan nog even op. In Tela heb ik gekayakt met een leuke Hondurese familie, helaas maakten ze te veel lawaai waardoor de krokodillen zich niet lieten zien maar ik heb toch een glimp kunnen opvangen van een babykrokodilletje, dus toen geloofde ik in ieder geval echt dat ze er waren.

Het is hier op Utila heel leuk want het duikcentrum heeft ook een soort hostelletje dus er zijn hier veel leuke mensen van over de hele wereld. Met kerst is er een groot gezamelijk kerstdinner dus dat wordt wel gezellig.

Hele fijne kerst voor jullie allemaal, drink nog maar een extra biertje, bewaar wat sneeuw voor me en laat een berichtje achter!

Liefs

Dansen in de zee

Hola guapos, tengo demasiado historias, entonces no voy a escribir todas, porque no caberan.. pero aqui son las mas importantes:

Dansen in de zee:

Zaterdagavond opstap geweest met de drie franse meisjes, er was een plek aan het strand, met lekkere muziek en een steiger waar gedanst werd. Ik vond het helemaal geniaal dat je kon dansen met je voeten in de zee, dus dat heb ik ook lekker gedaan, haha de rest snapte niet zo goed wat er zo bijzonder aan was en stond me dan ook een beetje raar aan te kijken.. Toen we naar huis liepen hoorde ik opeens mijn naam, waren Laurie en Sara daar, dat was echt te toevallig!

Zondag heerlijk ontbeten en toen op naar Playa Blanca, een wit strand met palmbomen en hangmatten zoals op de plaatjes, dus daar lekker gezwommen en de reisgids gelezen in de hangmat, meer was er ook gewoon niet te doen.. 's Avonds was er een nederlandse happening bij ons hostel, er waren gewoon 5 Nederlanders en 2 Belgen.. maar wel heel gezellig, en 's avonds was er feest in de straten! Er was een optocht met trommels en uitbundig dansende mensen, echt heel erg leuk om te zien! Maandag dan eindelijk op naar Belize.

Queen gezocht voor farm:

In Belize kwam ik Kane tegen, een maffe local die negen jaar in Engeland rechten heeft gestudeerd en nu in zijn studio 'kunst' maakt van kokosnoten en andere natuurlijke producten. Hij ging me laten zien hoe hij een ring ging maken uit een noot. Hij vertelde dat hij een enorm stuk land heeft met een boerderij erop, en hij wacht nu op zijn queen die met hem op zijn farm wil wonen, zelf eten verbouwen, in de rivier wil zwemmen, rare kruiden rokenen filosofische discussies voeren. Dus ik heb nu een mooie houten ring en een aanbod om zijn farm te komen bekijken, ik houd het lekker bij de ring haha.

Dinsdag begon het echte avontuur,een tour naar de Sapodilla Cayes, een eilandengroep waar je kunt duiken, snorkelen en zwemmen. Ik wist helemaal niet wie er nog meer zouden gaan, maar Ana Silvia ging ook, een superleuke spaanslerares waar ik echt mee kan lachen, en het is tegelijkertijd ook echt super voor mijn spaans. Dus wij voor in de boot, en we gingen echt hard en de zee was bestwel woest, dus we vlogen echt stukjes over de golven. Toen kwamen de eerste eilanden in zicht, echt supermooi, met een superblauwe zee en echt perfect gewoon. Dus daar eerst lekker iets gegeten en toen het water in gesprongen, ik zwom echt twee minuten toen ik me helemaal kapot schrok van een grote zeester vlak onder me, maar de jongetjes die ook mee waren hadden er al 5 ontdekt in die tijd dus ze waren niet zo onder de indruk, toen heb ik toch maar een snorkelset tevoorschijn gehaald en dat was echt geweldig. Er waren zoveel zeesterren, mooie vissen en zeeegels en krabachtigen met hele mooie schelpen. En ik heb een zwart wit gespikkelde pijlstaartrog gezien, ik schrok zo erg dat ik een hele slok zeewater binnenkreeg haha. Toen ik uit het water kwam vertelde Memo (de man van de boot) me dat we een nacht gingen blijven. Haha ik dacht dat het een grapje was want ik had helemaal niks bij me natuurlijk, maar nee hoor. Dus wij weer in de boot, onderweg heeft hij vissen gevangen en caracolles (grote schelpdieren) gezocht voor het avondeten. En er zwom een haai op echt honderd meter vanwaar we voor anker lagen, haha dus ik ben wel het water ingesprongen maar echt dicht bij de boot gebleven.

Op een onbewoond ei-ei-land:

Toen kwamen we aan op het eilandje waar we de nacht gingen doorbrengen, echt een eilandje van niks maar zo mooi, en daar was een soort hotel, en dat was ook alles. Het was echt een onbewoond eiland idee, zonder elektriciteit, telefoon, internet, echt geweldig. Ana en ik waren er natuurlijk al snel overuit dat de ladies in de kamer met badkamergingen slapen. Voor de rest waren er kleine stenen hutjes voor de mannen. Memo had nog wat sla en brood en met devis en caracol was het echt heerlijk avondeten,we zaten met Memo,Ana en ik aan het water te eten en te kletsen en de zon ging onder en hetenige licht kwam van de sterren.Toen we besloten te gaan slapen scheen Ana met haar telefoon en echt alles om ons heen bewoog! Er zaten echt honderden krabbetjes (cangrejos) om ons heen, ze zaten echt overal! Maar ik ben er heel dapper op mijn blote voetjes doorheen gelopen.

's Ochtends werd ik wakker van de opgaande zon en het geluid van de zee, vanuit mijn bed kon ik tussen de palmbomen door de zee zien, echt geweldig, Memo was al banaankoekjes aan het bakken voor ontbijt, hmm. Na het ontbijt nog de zee ingesprongen en toen helaas alweer terug naar Punta Gorda (Belize). Onderweg nog vliegende vissen gezien.

Nu ben ik alweer terug in Livingston voor een nachtje, maar het hostel waar ik zat was echt heel gezellig dus dat is alleen maar hardstikke leuk. Morgen ga ik dan met de boot naar Puerto Barios en vanuit daar met de bus eindelijk op naar Honduras, morgen wil ik in een keer doorreizen naar Tela, een leuke stad in Honduras, dus dat wordt een lange reis.

Liefs Maartje

Verdwaald!

Hola hola hola hola,

Hmm, het lijkt wel of ik een beetje verdwaald ben, eigenlijk had ik vandaag in Belize willen aankomen, maar alleen reizen betekent dus dat je je plannen altijd nog kunt veranderen, zelfs in de bus, dus toen Mauro vanmorgen vertelde dat inLivingston vandaag een speciale dag is con mucha fiesta, kon ik dat natuurlijk niet missen, en ben ik lekker inde bus blijven zitten tot de rio dulce, en vanaf daar een mooie boottocht gepakt naar de Caribbean, want dat is toch een beetje wat het hier is. De mensen die hier leven zijn afstammelingen van de Afrikaanse slaven, dus dat is opeens weer helemaal anders, maar echt hardstikke leuke, relaxe sfeer. De hangmatten en Bob Marley komen je tegemoet. Op het busstation heb ik drie leuke franse meisjes ontmoet, en de bootging ahorita, nununu, dus toen weeen kaartje gekocht hadden, hadden we daarna nog anderhalf uur om lekker te lunchen voor de boot ook daadwerkelijk vertrok.Ik kom nu net uit de zee, lekkergezwommen, en we hebben echt een heel leukhostel met om gezamelijk avondeten, dus ben benieuwdwie er vanavond allemaal aanschuift. Overmorgen ga ik dan drie daagjes naar Belize,omdat ik het land moet verlaten voor mijn visum enHondurastelt niet alsbuitenland, en dan daarna vertrek iknaar Honduras,hoe preciesga ik morgen uitzoeken..

Als julliehier geen touw aan kunnen vastknopen,dan begrijp ik datmeteen, maar dan weten jullie in ieder geval dat het heelgoed met megaat en dat ik hier nu echt vakantievakantie heb drie weekjes!

Heel veel liefs, leavea message! xxxjes

Maa saa a ch´ool

Maa saa a ch´ool, oftewel hoe is je hart? De begroeting van de Maya´s in het Q'eqchi. Vorig weekend zijn we meegeweest met Elsa naar haar huis, dus 2 uur lekker hobbelen in een busje op naar Teleman. Maar het was heel erg bijzonder. Ze wonen in een zelfgemaakt huis van bamboo bovenop de berg. Maar echt heel erg mooi gemaakt, met een grote keuken waar boven vuur de tortillas en het eten gemaakt worden en de kippen en kinderen in en uit lopen. Haar ouders hebben tien kinderen! De oudste is 25, de jongste 4. Omdat alle kinderen naar school gaan hebben ze het niet altijd gemakkelijk en alle kinderen helpen in hun vrije tijd mee om een beetje extra geld te verdienen. Hun zoontje van 12 is schoenenpoetsertje. `s Ochtends gaat hij naar school en de hele middag is hij aan het werk. Dan besef je toch elke keer weer wat een geluk en rijkdom wij hebben en hoe vanzelfsprekend het voor ons is dat de kinderen kunnen spelen en niet hoeven te werken. Toch kunnen we veel van ze leren want ze zijn zo ontzettend gastvrij en ze vonden het echt heel erg leuk dat we er waren. Veel mensen hier hebben ook geen idee van Nederland, er wordt soms gevraagd of Nederland een municipio (soort provincie) in de VS is. Pff ik heb nu wel echt een tortillabuik, want je ontbijt, luncht en avondeet met tortillas. Alle mensen op het platteland eten drie keer per dag 4 of meer tortillas, dus dat gaan we nog missen als we weer terug zijn! Vandaag was ik weer een hele zak groenten kopen op de markt, en het is echt heel erg leuk want die vrouw waar we kopen kent ons onderhand en stopt ons elke keer een gratis wortel, ui of güisquil toe.

Zoals jullie op de foto´s al hebben kunnen zien zijn we meegeweest met de koffiepluk, dat betekent dus vroeg je bed uit! Iedereen helpt hier mee met de koffieoogst, het hele land is erop ingesteld, de drie maanden schoolvakantie vallen niet voor niks in de oogsttijd. De mensen werken op ontzettend steile berggebieden, dus we zijn meegeweest met een groepje kinderen die op een beter begaanbaar stuk aan het plukken waren. Het was heel leuk om te merken hoe ze werkten, ze floten en zongen tijdens het werk en maakten er een wedstrijdje van wie al het meest geplukt had. Ze hebben in ieder geval ruim gewonnen van Gisela en mij samen, want we waren er natuurlijk niet zo geoefend in als zij. Zo leren ze spelerderwijs meehelpen, want de kans is vrij groot dat ze later om hun gezin te onderhouden ook in de oogst werken. Nu kopen ze er kerstcadeautjes van, zoals nieuwe schoenen of iets anders wat ze graag willen hebben.

Dit weekend zijn we weer in Coban, we slapen in het huis van Helena en Mauro maar ze zijn er zelf niet, dus we hebben ons ´eigen´ huis dit weekend. Het voelde gisteravond ook echt als thuiskomen, we hadden heerlijk in de straat gegeten, taco's, gefrituurde bananen en nog iets anders heel lekkers, en dat op het plein onder de kerstboom opgegeten. Vandaag is het sinterklaasweer, het regent, dus lekker tijd om even te internetten. Er is inderdaad overal internet hier, en er is ook niemand zonder gsm, daar moest ik in het begin ook wel even aan wennen, dat je in the middle of nowhere kunt bellen. En de mensen bellen overal! In de bergen, tijdens het eten, tijdens vergaderingen, tijdens gebeden, tijdens gesprekken.. ronduit asociaal vinden wij, maar hier is het doodnormaal. Als iemand wil bellen tijdens een vergadering dan wacht de rest gewoon even, zou ik eens moeten proberen in Nederland, tijdens een sollicitatiegesprek ofzo haha..

Verder moet ik jullie teleurstellen, mijn site gaat tijdelijk niet kloppen.. want Maartje gaat naar Honduras!! Ik ga drie weken backpacken en vakantie vieren, maar in Honduras is ook internet, dus ik hou jullie op de hoogte! Heel veel liefs